پیشاپیش بهار طبیعت گرامی باد/نماز و طبیعت
مرهم دل های پریشان نماز / پایه ی دین، مظهر ایمان نماز
بازترین پنجره ی آفتاب / در دل شب های زمستان نماز
روز فراخوانی آیینه ها / سنگ محک ، محور و میزان نماز
بال و پر اوج سحرگاه عشق / لحظه ی معراج مسلمان نماز
راه رهایی ز تباهی بود / معرفت و عزت انسان نماز
چاره ی ناچاری درماندگان / در شب طولانی توفان نماز
نماز و طبيعت
نماز تنها يك توجّه قلبى نيست، بلكه عملى است همراه با مردم و با بهرهگيرى از طبيعت. بايد به آسمان نگاه كرد تا وقت نماز را شناخت، به ستارگان نگريست تا قبله را شناخت، به آب توجّه كرد تا پاك و مطلق و حلال و تميز باشد، به خاك دقّت كرد تا براى سجده و تيمم شرائط لازم را داشته باشد. رسول اكرم صلى الله عليه وآله سحرها به آسمان و ستارگان نگاه مىكرد و فكر مىكرد و مىگفت: «ربّنا ما خلقت هذا باطلا» پروردگارا! اينها را بيهوده خلق نكردى. آنگاه به نمازشب مىايستاد. فكر در طبيعت يكى از راههاى خداشناسى است. البتّه توجّه به طبيعت صحيح است نه غرق شدن در طبيعت. طبيعت، آيه و علامت و فلش براى عبور است نه توقفگاه و غرقاب، آب دريا براى آن است كه كشتى روى آن برود، نه آنكه آب توى كشتى وارد شود و همه را غرق كند. خورشيد براى آن است كه انسان از نورش بهره گيرد نه آنكه به نورش خيره گردد و كور شود.